Eκτός υπηρεσίας τέθηκαν οριστικά δύο δημόσιοι υπάλληλα, με αμετάκλητες αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας. Ο πρώτος, ανθυπαστυνόμος της ΕΛ.ΑΣ, αφαίρεσε από ιδιώτη που βρισκόταν στην Υποδιεύθυνση Αλλοδαπών, μέσω ΑΤΜ, 6.368 ευρώ. Ο δεύτερος, υπάλληλος υπουργείου, δεν πήγε στην υπηρεσία του για 110 ημέρες, καθώς δήλωσε αλκοολικός.
Ειδικότερα ο ανθυπαστυνόμος της υποδιεύθυνσης Αττικής, τον Νοέμβριο του 2001, ενώ εκτελούσε διατεταγμένη υπηρεσία μέσα από το γραφείο του, αφαίρεσε κατά την ώρα της έρευνας που έκανε σε τσάντα ιδιώτη που είχε προσαχθεί, τις κάρτες αναλήψεως τριών Τραπεζών, όπως ομολόγησε και ο ίδιος.
Όπως κατέθεσε, από σημειωματάριο που βρισκόταν μέσα στην τσάντα του έμαθε τους αριθμούς των PIN των καρτών αναλήψεων και ενώ ο εκείνος βρισκόταν ακόμη στην Υποδιεύθυνση Αλλοδαπών, πραγματοποίησε αναλήψεις συνολικού ποσού 6.368 ευρώ από ΑΤΜ, τα οποία βρίσκονταν μέσα στη ΓΑΔΑ, στην οδό Αχαρνών και στην Πλατεία Κολωνακίου.
Επίσης, βρέθηκαν στην κατοχή του πέντε δελτία αστυνομικών ταυτοτήτων, τα οποία ανακαλύφθηκαν σε έρευνες που πραγματοποιήθηκαν στο σπίτι και στο αυτοκίνητό του.
Από τις πέντε αυτές ταυτότητες, οι τρεις είχαν χαθεί από τους κατόχους τους και ισχυρίστηκε ότι τις βρήκε. Οι υπόλοιπες είχαν παραδοθεί στις υπηρεσίες που υπηρετούσε πριν.
Το Δευτεροβάθμιο Πειθαρχικό Συμβούλιο Ανθυπαστυνόμων του επέβαλε την ποινή της απόταξης από το σώμα της ΕΛΑΣ, καθώς κρίθηκε ότι οι πράξεις που διέπραξε θίγουν την τιμή, την υπόληψη και το κύρος του αστυνομικού σώματος, ενώ «μαρτυρούν διαφθορά χαρακτήρα».
Ο ανθυπαστυνόμος στη συνέχεια άσκησε έφεση, κατά της αποφάσεως του Δευτεροβάθμιου Πειθαρχικού Συμβουλίου η οποία απορρίφθηκε και κατόπιν αυτού προσέφυγε στο ΣτΕ.
Όμως οι σύμβουλοι Επικρατείας του Γ’ Τμήματος απέρριψαν, ως αβάσιμους, όλους τους ισχυρισμούς του ανθυπαστυνόμου και επικύρωσαν την απόφαση του Πειθαρχικού Συμβουλίου.
Ο δημόσιος υπάλληλος που εργαζόταν σε υπουργείο, το 2003, απουσίασε αδικαιολόγητα από την υπηρεσία του για 110 εργάσιμες μέρες, με αποτέλεσμα το υπηρεσιακό πειθαρχικό συμβούλιο να του επιβάλει την ποινή της οριστικής παύσης.
Ο υπάλληλος στη συνέχεια προσέφυγε στο ΣτΕ, επικαλούμενος ότι το εκείνο το διάστημα αντιμετώπιζε πρόβλημα υγείας, λόγω της χρόνιας εξάρτησης από το αλκοόλ, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα τον σημαντικό περιορισμό της ικανότητάς του να αντιληφθεί τις συνέπειες των πράξεών του.
Οι σύμβουλοι Επικρατείας του Γ’ Τμήματος υπογραμμίζουν ότι τα στοιχεία που προσκόμισε ο υπάλληλος «δεν είναι ικανά να οδηγήσουν σε κρίση περί ικανότητας του προς καταλογισμό της αποχής του», από την υπηρεσία του.
Ο λόγος που επικαλείται το ΣτΕ είναι ότι οι βεβαιώσεις που προσκόμισε δεν αφορούν το κρίσιμο διάστημα του 2003, αλλά σε μεταγενέστερα έτη, ενώ στη βεβαίωση του νοσοκομείου του 2003, γίνεται αναφορά για ολιγοήμερη νοσηλεία τριών ημερών. Παράλληλα, αναφέρουν οι δικαστές, ότι ο επίμαχος υπάλληλος ποτέ δεν έκανε κάποια ενέργεια για να εξετασθεί από τις αρμόδιες υγειονομικές αρχές, προκειμένου να διαπιστωθεί η τυχόν ανικανότητά του για εργασία.
Κατόπιν αυτών, κρίθηκε από το ΣτΕ, κατά πλειοψηφία, ότι ο δημόσιος υπάλληλος υπέπεσε στο πειθαρχικό παράπτωμα της αδικαιολόγητης αποχής από τα καθήκοντά του και η πειθαρχική ποινή της οριστικής παύσης που του επιβλήθηκε είναι η προσήκουσα.