Άρθρο του Δημάρχου Δήμου Αρχανών- Αστερουσίων Ρούσσου Εμμ. Κυπριωτάκη.
Η ύπαρξη και η λειτουργία των θεσμών σε μια δημοκρατία, δεν κατοχυρώνονται μόνο από τη νομική τους υπόσταση. Οι θεσμοί κατοχυρώνονται και νομιμοποιούνται από την αναφορά και την επιρροή τους στην οργάνωση των κοινωνιών, από την ανάληψη των ευθυνών και την επιτέλεση των καθηκόντων τους προς όφελος των πολιτών. Αυτή η αναγνώριση αποτελεί τη δύναμη τους, αυτή η αναγνώριση θέτει και θέματα που αφορούν την εξέλιξη και τη βελτίωση του θεσμικού πλαισίου λειτουργίας τους.
Ο θεσμός της Αυτοδιοίκησης στην Ελλάδα, αντιμετωπίζεται διαχρονικά με μια διάθεση «κηδεμονίας» από το Κεντρικό Κράτος. Μια διάθεση που δεν αφορά κυρίως τη θεσμική του κατοχύρωση- υπάρχει σοβαρή θετική εξέλιξη σε αυτό το σημείο τα τελευταία χρόνια- αλλά τη πολιτική βούληση να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις να υπάρξει πραγματική αυτό- διοίκηση στις τοπικές κοινωνίες.
Και θεωρώ ότι προσωπικά είμαι σε θέση να διατυπώσω με βάση την εμπειρία μου, τη θέση ότι ποτέ η Τοπική Αυτοδιοίκηση δε βρέθηκε τόσο «ασθενική» και τόσο αδύναμη να υπηρετήσει ανάγκες των τοπικών κοινωνιών, να σχεδιάσει και να υλοποιήσει πραγματικά σχέδια τοπικής ανάπτυξης. Ποτέ δεν υπήρξε τέτοια ένδεια αυτοδιοικητικής σκέψης και πρακτικής στα θεσμικά συλλογικά μας όργανα που υποτίθεται ότι οφείλουν να αποτελούν υπόδειγμα δημοκρατικών – συλλογικών διαδικασιών. Να συσπειρώνουν δυνάμεις και να αποτελούν το ανάχωμα σε αυτούς που θέλουν μια Αυτοδιοίκηση – κομπάρσο και απλό συμπλήρωμα του πολιτικού μας συστήματος
Αυτό το ασφυκτικό πλαίσιο που συνοδεύεται από πολύ «εύκολες» αρνητικές γενικές αναφορές «σοφών» των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης για τον ρόλο των Δήμων, από ατυχείς δηλώσεις πρωταγωνιστών της κεντρικής πολιτικής σκηνής, ευτυχώς δεν έχει ακόμα καταφέρει την απαξίωση του θεσμού στα μάτια των πολιτών. Ευτυχώς οι πολίτες εξακολουθούν να προσδοκούν και να περιμένουν βελτίωση των όρων ζωής τους από ενέργειες και δράσεις της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.
Είναι ευθύνη των ανθρώπων της να διατηρήσουν αυτές τις προσδοκίες,, να υπερασπιστούν τον πραγματικό παρεμβατικό ρόλο της, να μην αποδεχθούν τη «διαχειριστική λογική» ενός τοπικού γραφειοκράτη.
Είναι ευθύνη τους να συνομιλήσουν ειλικρινά, να συνεννοηθούν και να δημιουργήσουν ένα αραγές κινηματικό μέτωπο διεκδίκησης ευκαιριών για τις τοπικές κοινωνίες που εκφράζουν.
Η οραματική σχέση με τον θεσμό απαιτεί συγκρούσεις και παρεμβατική βούληση, όχι συμβιβασμούς κα παρασκηνιακές παραπολιτικές συμμαχίες.
Η στάση μου και η θέση μου απέναντι στα Αυτοδιοικητικά θέματα προκύπτει από αυτό ακριβώς το πλαίσιο. Οι άχαρες και αμήχανες συζητήσεις και διεργασίες που συμβαίνουν κάθε τέτοια περίοδο αφορούν προσωπικές προθέσεις και όχι δημόσιες θέσεις και τοποθετήσεις για το μέλλον του τόπου.
Αυτό που ελπίζω πραγματικά, είναι να απαιτήσει η κοινωνία να τεθούν στο δημόσιο διάλογο αυτές οι δημόσιες θέσεις.
Η ισχυρή τοπική συλλογικότητα απαιτεί συμμετοχή των πολιτών και συναίσθηση του ρόλου των εκπροσώπων τους. Θεωρώ προσωπικά ότι κανένας πολίτης πλέον- σε αυτές τις συνθήκες που βιώνει η ελληνική κοινωνία- δε μπορεί να επικαλεστεί άγνοια και αδιαφορία για θέματα που τον αφορούν.