Ποια είναι τα μεγαλύτερα προβλήματα που προκάλεσε η κρίση στους δήμους και τις τοπικές κοινωνίες της Περιφέρειάς σας και πώς αντιμετωπίζονται;
Τα προβλήματα που δημιούργησε η κρίση στις τοπικές κοινωνίες της Περιφέρειάς μας, δεν διαφοροποιούνται ιδιαίτερα από αυτά των άλλων Περιφερειών. Η μείωση του εισοδήματος της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτών, ο οικονομικός μαρασμός, η επενδυτική απραξία, η αύξηση της ανεργίας, και η ανασφάλεια για το αύριο είναι τα κυριότερα από αυτά.
Σε ό,τι αφορά στους δήμους, η σημαντική μείωση της χρηματοδότησής τους, δημιουργεί προβλήματα ακόμη και στη λειτουργία τους, αφού αφενός μεν είναι καταδικασμένοι σε επενδυτική απραξία, αφετέρου δε καλούνται να περικόψουν ή να μειώσουν παρεχόμενες υπηρεσίες προς τους πολίτες. Αποτελεί συνεπώς μονόδρομο η ορθολογική αξιοποίηση των διαθέσιμων οικονομικών πόρων, η χρηστή και διαφανής διοίκηση και η εφαρμογή στοχευμένων πολιτικών με μετρήσιμα αποτελέσματα.
Οι δυσλειτουργίες του Καλλικράτη καθώς και οι μεγάλες και συνεχείς μειώσεις των πόρων της Αυτοδιοίκησης τι συνέπειες είχαν στις παρεχόμενες προς τους πολίτες υπηρεσίες;
Η εφαρμογή του προγράμματος «Καλλικράτης» θεωρώ ότι ήταν η μεγαλύτερη διοικητική μεταρρύθμιση που εφαρμόστηκε στη χώρα τα τελευταία χρόνια. Οι όποιες δυσλειτουργίες που παρατηρούνται δεν μπορεί και δεν πρέπει σε καμία των περιπτώσεων να μειώσουν την αξία της μεταρρύθμισης, όπως εσχάτως από κάποιους επιχειρείται. Θεωρώ, και το τονίζω σε κάθε ευκαιρία, ότι αν ο Καλλικράτης είχε εφαρμοστεί 15 χρόνια νωρίτερα, θα είχαμε αποφύγει πολλά από τα δεινά τα οποία σήμερα μας βασανίζουν. Το πρόβλημα λοιπόν είναι να προωθήσουμε τον Καλλικράτη και να ολοκληρώσουμε τη μεταρρύθμιση, αποκεντρώνοντας ουσιαστικά το κεντρικό κράτος, το οποίο πρέπει να ασκήσει τον επιτελικό του ρόλο και όχι να εμπλέκεται σε οτιδήποτε τοπικό, αυξάνοντας τη γραφειοκρατία και δημιουργώντας μύρια όσα προβλήματα σε κάθε τοπική αναπτυξιακή προσπάθεια.
Θα πρέπει λοιπόν να διαχωρίσουμε τις όποιες δυσλειτουργίες του Καλλικράτη από τις συνεχείς μειώσεις των πόρων της Αυτοδιοίκησης. Αποτελεί απόλυτη πεποίθησή μου ότι, αν δεν είχε εφαρμοστεί ο Καλλικράτης, θα υπήρχαν Δήμοι που δεν θα μπορούσαν στοιχειωδώς να λειτουργήσουν. Φυσικά οι συνεχείς μειώσεις των πόρων της Αυτοδιοίκησης δημιουργούν προβλήματα στις παρεχόμενες προς τους πολίτες υπηρεσίες, γι’ αυτό και η ίδια η Αυτοδιοίκηση καλείται να επαναπροσδιορίσει το ρόλο της και να θέσει νέες προτεραιότητες. Σ’ αυτή τη νέα ιεράρχηση των προτεραιοτήτων πρωταρχική θέση κατέχει η διατήρηση της κοινωνικής συνοχής και η δημιουργία όρων ανάπτυξης με σεβασμό στο περιβάλλον και την ποιότητα ζωής.
Καθημερινά καταγράφονται μεμονωμένες δράσεις στήριξης των πολιτών από τους δήμους, αλλά και από κινήσεις πολιτών. Στην περιοχή σας υπάρχει κάποια συντονισμένη προσπάθεια για την αντιμετώπιση των συνεπειών της κρίσης στους πολίτες, και αν ναι, με ποιους συνεργάζεστε για να υλοποιηθούν τέτοιες δράσεις;
Ο Δήμος Αγρινίου, πριν ακόμη ξεσπάσει η κρίση, είχε αναπτύξει ένα πλέγμα κοινωνικών πολιτικών, για το οποίο είμαστε περήφανοι. Σήμερα, που η οικονομική κρίση και η εφαρμογή περιοριστικών πολιτικών θέτει σε δοκιμασία μεγάλα τμήματα του πληθυσμού μας, η ανάπτυξη κοινωνικών υποδομών, οι δράσεις κοινωνικής αλληλεγγύης και οι αγώνες για την κοινωνική ενσωμάτωση μειονεκτουσών ομάδων, θα συνεχιστούν με μεγαλύτερη ένταση. Είναι πλέον επιβεβλημένη η ανάπτυξη του «Κοινωνικού Δικτύου» του δήμου, με σκοπό να συνδυαστούν οι δράσεις όλων των υπηρεσιών κοινωνικής πολιτικής, ανεξάρτητα από ποιον φορέα παρέχονται, ώστε να πολλαπλασιάζεται η αποτελεσματικότητά τους. Στο πλαίσιο αυτό λειτουργεί ήδη το Κοινωνικό Παντοπωλείο σε συνεργασία με την Ιερά Μητρόπολη Αιτωλίας και Ακαρνανίας, δημοτική συγκοινωνία σε συνεργασία με το αστικό ΚΤΕΛ, επίκειται η έναρξη λειτουργίας των Δημοτικών Ιατρείων για άπορους δημότες, το σπίτι φιλοξενίας του «Χαμόγελου του Παιδιού» και προγραμματίζονται νέες δράσεις προστασίας των ευπαθών ομάδων.
Το μεγάλο ζητούμενο για τη χώρα και για κάθε περιοχή ξεχωριστά είναι η αναχαίτιση της ύφεσης και η προώθηση της ανάπτυξης. Στην Περιφέρειά σας δρομολογούνται ή υλοποιούνται δράσεις και προγράμματα που να στοχεύουν στην ανάπτυξη;
Όλοι πλέον διδαχθήκαμε ότι καμία ανάπτυξη δεν είναι δυνατή και βιώσιμη, αν δεν στηρίζεται στην αξιοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων που έχει ο κάθε τόπος. Με την έννοια αυτή, επιβάλλεται οι όποιες χρηματοδοτήσεις, μέσω ΕΣΠΑ και ιδιαίτερα μέσω του Προγράμματος Αγροτικής Ανάπτυξης, να είναι στοχευμένες στην κατεύθυνση αυτή. Το ΕΣΠΑ, παρά τα όποια προβλήματα παρουσιάζει και στο σχεδιασμό και στην υλοποίησή του, μπορεί να συμβάλλει προς αυτή την κατεύθυνση. Για το Πρόγραμμα Αγροτικής Ανάπτυξης δεν είμαι ιδιαίτερα αισιόδοξος, αφού μεγάλο μέρος του κατευθύνεται σε δράσεις που δεν προωθούν την παραγωγική διαδικασία.
Θα ήθελα όμως να τονίσω ότι στην κοινωνία μας και τους φορείς της συντελείται μια διεργασία επαναπροσδιορισμού αρχών και αξιών, η οποία – μεταξύ άλλων – θέτει ως προτεραιότητα την ορθολογική αξιοποίηση των διαθέσιμων οικονομικών πόρων. Το γεγονός αυτό με κάνει να αισιοδοξώ, αρκεί να εξασφαλιστεί η ομαλή πορεία της χώρας και δεν θα υπάρξουν προβλήματα χρεοκοπίας και λοιπά.
Αν ήσασταν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για το νέο μνημόνιο ως εκπρόσωπος της Αυτοδιοίκησης, ποιες προτεραιότητες και ποιες κόκκινες γραμμές θα θέτατε;
Έχει καταστεί νομίζω σαφές ότι το ελληνικό κράτος είναι αναποτελεσματικό και επιβάλλεται η αναδιοργάνωσή του. Η επιτελική λειτουργία του κεντρικού κράτους και η ουσιαστική αναβάθμιση της περιφερειακής και τοπικής αυτοδιοίκησης είναι μονόδρομος για την όποια πορεία ανάπτυξης της χώρας. Η αναδιοργάνωση του διοικητικού συστήματος της χώρας, που ξεκίνησε με τον Καλλικράτη, πρέπει λοιπόν να συνεχιστεί με έντονους ρυθμούς και η οικονομική κρίση δεν πρέπει να αποτελέσει άλλοθι. Απεναντίας, η προώθηση της μεταρρύθμισης θα απελευθερώσει δυνάμεις και θα συμβάλλει στην έξοδο από την κρίση.
Σημαντικό στοιχείο της διαπραγμάτευσης πρέπει να είναι η χρηματοδότηση ενός προγράμματος στοχευμένων δράσεων που συμβάλλουν στην αναπτυξιακή διαδικασία και αμβλύνουν το πρόβλημα της ανεργίας.
Σε ό,τι αφορά στις κόκκινες γραμμές, θεωρώ πως οτιδήποτε σχετίζεται με οριζόντιες πολιτικές αποτελεί κόκκινη γραμμή, γιατί και άδικες είναι και δημιουργούν σημαντικά προβλήματα τόσο στους ανθρώπους όσο και στους Οργανισμούς.
Παράδειγμα, η εργασιακή εφεδρεία όπως εφαρμόστηκε τιμωρεί τους Δήμους που είχαν ασκήσει υπεύθυνη πολιτική, αφού τους στερεί και το λίγο προσωπικό που είχαν, ενώ επί της ουσίας επιβραβεύει όσους λειτούργησαν με πελατειακές λογικές και χωρίς σεβασμό στα χρήματα των φορολογουμένων πολιτών, προσλαμβάνοντας υπεράριθμο προσωπικό.
Θα ήμουν λοιπόν πρόθυμος να συζητήσω σε μία διαπραγμάτευση οποιοδήποτε μέτρο είχε συγκεκριμένη στόχευση, με μετρήσιμα αποτελέσματα, αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα δεχόμουν τη συζήτηση και εφαρμογή οριζόντιων πολιτικών, οι οποίες όπως προείπα και άδικες είναι και αναποτελεσματικές.
Επιτέλους, έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους κι όχι με νούμερα και αριθμούς.