Κυρίες και κύριοι,
Κάθε χρόνο, είμαστε εδώ αποτίοντας τον οφειλόμενο φόρο τιμής στους Αγωνιστές της Αντίστασης και επιτρέψτε μου να αισθάνομαι και φέτος ιδιαίτερη τιμή, μιας και για δεύτερη χρονιά, εκπροσωπώ ως Δήμαρχος τον νέο μεγάλο μας Δήμο όπως αυτός προέκυψε από τη συνένωση του Δήμου Λαμιέων, Υπάτης. Γοργοποτάμου, Λειανοκλαδίου και Παύλιανης, περιοχών που κάθε μία έχει τη δική της συμμετοχή και συμβολή στο έπος της Εθνικής Αντίστασης.
Κάθε χρόνο ακούγοντας την εκφώνηση των ονομάτων των ηρώων, η σκέψη μου πηγαίνει σ΄ εκείνη την εποχή, την εποχή της θυσίας και του αγώνα, την εποχή των υψηλών οραμάτων, των εθνικών αξιών, την εποχή που η κοινωνία είχε βάλει τις επιδιώξεις της και τις αξίες της ψηλά, στο ύψος που αρμόζει στον Ελληνισμό και στους Έλληνες.
Οι νέοι της πατρίδας του ’40, αγαπούσαν όπως και εμείς σήμερα τη ζωή και τις ομορφιές της, ήθελαν να ζήσουν τα νιάτα τους, να δημιουργήσουν, να προκόψουν κι όμως, μπροστά στο δίλημμα υπόδουλη ζωή ή αγώνας, διάλεξαν τον αγώνα, τον αγώνα για την λευτεριά με τίμημα ακόμη και αυτόν τον θάνατο.
Τα ξημερώματα της 26ης Νοεμβρίου του 1942, με το μεγαλύτερο σαμποτάζ του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στην Ελλάδα, οι ενωμένοι αντάρτες του Άρη και του Ζέρβα, μαζί με 12 Βρετανούς και Έλληνες αλεξιπτωτιστές που είχαν κρυφτεί στη σπηλιά στο χωριό της Στρώμης, δίνουν με την πράξη τους στο εσωτερικό το μήνυμα της Εθνικής ομοψυχίας, το μήνυμα της Εθνικής συνεννόησης και στο εξωτερικό, δίνουν στην Εθνική Αντίσταση και στους αγωνιστές της, την παγκόσμια θέση τους στο πάνθεον των ηρώων του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου .
Το κόστος αυτής της πράξης το πλήρωσε ακριβά πρώτα απ’ όλα η μαρτυρική Υπάτη και όλη η περιοχή μας, με τα απάνθρωπα αντίποινα των κατακτητών, με τις εκτελέσεις άοπλων Ελλήνων που πλήρωσαν με τη ζωή τους, το τίμημα της λευτεριάς.
Ο Δήμος Λαμιέων, με πλήρη συναίσθηση της υποχρέωσης του να διατηρήσει την ιστορική μνήμη, ολοκλήρωσε και ξεκίνησε να λειτουργεί το «Μουσείο Εθνικής Αντίστασης» στο χώρο του νέου Δημαρχείου της Λαμίας.
Κυρίες και Κύριοι,
Σήμερα δεν μπορεί παρά να είμαστε όλοι σκεπτικοί και βαθιά προβληματισμένοι.
Αντιμετωπίζοντας μια ηθική και οικονομική κρίση και κοιτώντας τη γενιά του ’40, που πήρε την Ελλάδα ερείπια και την έκανε μια σύγχρονη Ευρωπαϊκή χώρα να απειλείται μ΄ αυτή ακόμα και την ίδια την επιβίωση, αναρωτιόμαστε αν οι θυσίες του ‘40, αν η πείνα, τα βασανιστήρια, οι εκτελέσεις, κατάφεραν τουλάχιστον να γίνουν τα θεμέλια μιας υγιούς κοινωνίας ενός Κράτους Δίκαιου, ενός κοινωνικά ευαίσθητου πολιτικού συστήματος.
Ελάχιστο δείγμα σεβασμού και τιμής στη γενιά αυτή, στη δική σας γενιά, δεν είναι μόνο εκδηλώσεις σαν τη σημερινή, θα ήταν κυρίως, η διασφάλιση αξιοπρεπών συνθηκών διαβίωσης και περίθαλψης, αξιοπρέπειας, που η δική σας γενιά δίδαξε και μας άφησε ως παρακαταθήκη.
Σήμερα δεν πρέπει να ξανακάνουμε τα ίδια λάθη, λάθη που κόντεψαν να αφανίσουν την ίδια την πατρίδα, γιατί αν και αυτή τη φορά δεν έχουμε μάθει από τη ιστορία μας, τότε δυστυχώς θα είμαστε καταδικασμένοι να τα ξαναζήσουμε.
Πρέπει να καταλάβουμε ως κοινωνία, ότι με τις μειώσεις των συντάξεων, το μόνο που κάνουμε, είναι ότι δείχνουμε ασέβεια στη γενιά αυτή χωρίς να λύνουμε το πρόβλημα που καθημερινά διογκώνει η κακοδιαχείριση, πιάνοντας λίγες σταγόνες, δε σταματάμε την πλημμύρα. Αλήθεια, έχουμε σήμερα τη διάθεση να γυρίσουμε στις αρχές μας; Εκείνες που μας κράτησαν όρθιους μέσα στην πολυκύμαντη ιστορία μας. Έχουμε τη θέληση να αγωνιστούμε όλοι μαζί, για μία Ελληνική κοινωνία βασισμένη στις αρχές του δικαίου; Ο λαός μας ξέρει να κάνει αγώνες, ξέρει από θυσίες, θέλει όμως να νιώθει ότι όλοι συμβάλουν, όλοι προσπαθούν, ότι τα βάρη μοιράζονται αναλογικά και δίκαια σε όλους.
Καλώς ή κακώς μέσα στο πολιτικό και οικονομικό σύστημα στο οποίο βρισκόμαστε ενταγμένοι αυτή τη στιγμή, είμαστε σε δύσκολη θέση στριμωγμένοι, μας έχουν στη γωνία. Κατακτητές του ‘40 ξανάρχονται αυτή τη φορά για να μας σώσουν. Στο μυαλό μου άθελα μου, γυρνάνε οι στίχοι του τραγουδιού «Μπήκαν στην πόλη εχθροί που βάσταγαν δώρα και εμείς φωνάζαμε ζήτω και ναι».
Ας ξυπνήσει ο Έλληνας πατριώτης μέσα μας, αυτόν που τον κοιμίσαμε με τα κανάλια της τηλεόρασης και τον χορτάσαμε με χάμπουργκερ, ας ξυπνήσει η αγάπη για την Ελλάδα που μπορεί να μας ενώσει κάτω από τη γαλανόλευκη και να επανακτήσουμε τη θέση μας στο παγκόσμιο στερέωμα.
Ας δώσουμε προτεραιότητα στους γέροντες και τα παιδιά, με την πρόνοια και την παιδεία, θυσιάζοντας εμείς κάτι από την καθημερινότητα μας γιατί έτσι τιμούμε το παρελθόν μας και έτσι χτίζουμε το μέλλον μας, εξασφαλίζοντας και τη συνέχεια των γενεών. Τότε μόνο θα εκπληρώσουμε και εμείς σαν γενιά το χρέος μας στην ιστορία, τότε μόνο θα μπορούμε να σας κοιτάμε στα μάτια.
Τότε μόνο, όλοι εκείνοι που μας παρακολουθούν από εκεί ψηλά θα χαμογελάσουν ήσυχοι, ότι η θυσία τους δεν πήγε χαμένη, βέβαιοι, ότι τα εγγόνια τους θα ζήσουν σε μία Ελλάδα δικαίου, υπερήφανη και σεβαστή απ΄ όλους.
Ας είναι λοιπόν η σημερινή μέρα, μία μέρα τιμής για τους αγωνιστές της Ενιαίας Εθνικής Αντίστασης αλλά και μία μέρα σκέψης, προβληματισμού και αφετηρία για όλους μας, για μια νέα αρχή, για μια Εθνική πανστρατιά.
ΖΗΤΩ Η ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ.