Κυριακή,  24 Σεπτεμβρίου, 2017


Αναζήτηση

Σύνδεσμοι

Γιά ποιούς λόγους γίνονται οι ιδιωτικοποιήσεις
Οικονομία

Γιά ποιούς λόγους γίνονται οι ιδιωτικοποιήσεις

Οι δανειστές της υπό πτώχευση Ελληνικής κυβέρνησης απαιτούν εδώ και δύο χρόνια να γίνουν ιδιωτικοποιήσεις Δημοσίων Οργανισμών. Τα κόμματα του πολιτικού κατεστημένου ποτέ τις τελευταίες δεκαετίες δεν θέλησαν από δική τους πρωτοβουλία να κάνουν ιδιωτικοποιήσεις ούτε ποτέ συζήτησαν τα ενδεχόμενα οφέλη και τώρα εμφανίζονται να «τραινάρουν» την κατάσταση γιά να κάνουν τελικά κάτι όχι γιατί αυτό θα οφελήσει τον ελληνικό λαό αλλά γιατί τους το επιβάλλουν «άλλοι». Ας δούμε λοιπόν ψύχραιμα τους λόγους γιά τους οποίους γίνεται μιά ιδιωτικοποίηση σε οποιαδήποτε χώρα του κόσμου.
• Το κρατικό μονοπώλιο αναγκάζεται να γίνει μιά ιδιωτική εταιρεία που παλεύει με τις ανταγωνίστριες εταιρείες γιά το χρήμα του πελάτη. Η υπηρεσία (ή το προϊόν) που ο πρώην κρατικός οργανισμός πουλάει γίνεται τώρα φθηνότερη (ή/και καλύτερης ποιότητας) και έτσι προκύπτει πολύ μεγάλο συνολικό όφελος γιά την οικονομία. Ας χρησιμοποιήσουμε γιά παράδειγμα την ιδιωτικοποίηση της επίγειας τηλεφωνίας και ας υποθέσουμε ότι ο κάθε χρήστης σταθερού τηλεφώνου πληρώνει τώρα (λόγω του ανταγωνισμού) μηνιαίως κατά μέσο όρο πέντε ευρώ (5 €) λιγώτερα απ’ ότι θα πλήρωνε αν αντιμετώπιζε το κρατικό μονοπώλιο. Αν ο συνολικός αριθμός σταθερών τηλεφωνικών γραμμών στην χώρα είναι ας πούμε δύο εκατομμύρια γραμμές (2.000.000) τότε προκύπτει ότι οι καταναλωτές σταθερών τηλεφωνικών υπηρεσιών πληρώνουν κάθε μήνα δέκα εκατομμύρια ευρώ (10.000.000 €) λιγώτερα. Αυτά τα δέκα εκατομμύρια εξοικονόμησης δεν είναι μόνο γιά ένα μήνα αλλά γιά πάντα!!
• Η γραφειοκρατία, οι καθυστερήσεις και τα κάθε είδους εμπόδια σχεδόν εκμηδενίζονται. Όλοι θυμόμαστε ότι πριν από εικοσιπέντε χρόνια όταν ο ΟΤΕ ήταν κρατικό μονοπώλιο γιά να εγκαταστήσει ο πολίτης ένα τηλέφωνο στο σπίτι του έπρεπε να περιμένει μήνες ή και χρόνια ή να βάλει «μέσον».
• Οι αναξιοκρατικές εξυπηρετήσεις (κοινώς «ρουσφέτια») για την παροχή της υπηρεσίας (ή του προϊόντος) στον πολίτη-πελάτη καθώς και οι σχετικές ετεροδοσοληψίες (κοινώς δωροδοκίες) καταργούνται. Οι πολιτικές γνωριμίες και διασυνδέσεις φεύγουν από την μέση σαν κριτήριο παροχής της υπηρεσίας.
• Η πρώην κρατική εταιρεία-μονοπώλιο γιά να επιβιώσει στον ανταγωνισμό αναγκάζεται πιά να παρακολουθεί τις τεχνολογικές εξελίξεις και φροντίζει η ποιότητα της παρεχόμενης υπηρεσίας να βελτιώνεται συνέχεια. Η εναλλακτική λύση είναι οι πελάτες να προτιμήσουν τις υπηρεσίες κάποιου ανταγωνιστή και η πρώην κρατική εταιρεία να σημειώσει βραχυχρόνια οικονομικές ζημίες και μακροχρόνια να «πτωχεύσει».
• Οι εργαζόμενοι της πρώην κρατικής εταιρείας-μονοπωλίου παύουν πιά να κρίνονται με βάση τις πολιτικές τους διασυνδέσεις, παρακολουθείται η ετήσια απόδοσή τους και αναγκάζονται να δουλέψουν σκληρά γιά να βγάλουν το μεροκάματό τους και να παραμείνουν στην ιδιωτική εταιρεία. Μπορεί η αξιοκρατία και η οργάνωση στην ιδιωτική εταιρεία να μην είναι τέλειες όμως είναι πολύ καλύτερες από την πλήρη αναξιοκρατία και την μη τιμωρούμενη οκνηρία που επικρατεί (ή βασιλεύει) στις κρατικές εταιρείες.
• Ο ετήσιος κρατικός προϋπολογισμός παύει να επιβαρύνεται από τα ενδεχόμενα ελλείμματα του κρατικού μονοπωλιακού οργανισμού στην περίπτωση που υπάρχουν τέτοια. Αν το κρατικό μονοπώλιο είχε ετήσια κέρδη τότε το κράτος αποζημιώνεται πλήρως εφ’ άπαξ από τα έσοδα της πώλησης. Σημειωτέον ότι στην ελεύθερη αγορά τα σημερινά έσοδα της πώλησης οποιουδήποτε οικονομικού οργανισμού (κρατικού ή μη) ισούνται πλήρως με το παρόν άθροισμα όλων των αναμενόμενων μελλοντικών χρηματορροών (σε χρόνο άπειρο) μείον τα σημερινά χρέη του οργανισμού. Γιά κρατικούς οργανισμούς εισηγμένους στο χρηματιστήριο η πλήρης παρούσα αξία τους καθορίζεται από την αξία όλων των μετοχών τους μείον τα συσσωρευμένα χρέη. Αν τα συσσωρευμένα χρέη είναι περισσότερα από την αξία όλων των μετοχών τότε η πλήρης παρούσα αξία του κρατικού οργανισμού είναι αρνητική (οι αγοραστές θα πρέπει να πληρωθούν από την κυβέρνηση γιά να αγοράσουν τον οργανισμό!!).
• Με την πλήρη ιδιωτικοποίηση ενός κρατικού οργανισμού τα κόμματα παύουν να μπορούν να «διορίζουν» σε αυτόν τον οργανισμό τους πολιτικούς τους φίλους. Όλοι ξέρουμε σήμερα πού οδήγησαν την χώρα αυτοί οι διορισμοί. Αντίστοιχα οι πολίτες-ψηφοφόροι παύουν να βλέπουν τα κόμματα σαν γραφεία εύρεσης εργασίας με αντάλλαγμα την ψήφο τους και αρχίζουν να τα βλέπουν γι’ αυτό που πράγματι πρέπει να είναι: Πολιτικά κόμματα με ιδεολογίες, προγράμματα και στελέχη.
• Με την πλήρη ιδιωτικοποίηση ενός κρατικού μονοπωλίου ο ανταγωνισμός γίνεται πιά επί ίσοις όροις με τις άλλες εταιρείες. Αντίθετα αν η κυβέρνηση κρατήσει ένα ποσοστό ιδιοκτησίας τότε ο ανταγωνισμός είναι άδικος και παράλογος. Γιά παράδειγμα, οι πλήρως ιδιωτικές τράπεζες ανταγωνίζονται σήμερα όχι μόνο μεταξύ τους αλλά και με τις κρατικές (ή ημικρατικές) τράπεζες που διαθέτουν πίσω τους το οπλοστάσιο ολόκληρου του κρατικού «κορβανά». Επιπλέον οι ιδιοκτήτες-μέτοχοι μιάς ιδιωτικής τράπεζας πληρώνουν καταναγκαστικά μέσα από τους ετήσιους φόρους τους γιά να ενισχύεται η «ανταγωνίστρια κρατική τράπεζα»!
• Με την πλήρη ιδιωτικοποίηση ενός τομέα της οικονομίας προάγεται η ατομική ελευθερία και άρα και το επίπεδο ευτυχίας του μέσου πολίτη-πελάτη. Ο πολίτης γιά να αγοράσει την ίδια υπηρεσία (ή προϊόν) έχει τώρα να επιλέξει ανάμεσα σε περισσότερους του ενός προμηθευτές-παρόχους (όσο περισσότεροι είναι τόσο το καλύτερο). Οικονομική ελευθερία σημαίνει δυνατότητα επιλογής ανάμεσα σε περισσότερες της μιάς υπηρεσίες. Μονοπώλιο (κρατικό ή ιδιωτικό) σημαίνει οικονομική σκλαβιά. Όπως στις πολιτικά ελεύθερες κοινωνίες ο πολίτης πρέπει να έχει να επιλέξει ανάμεσα σε περισσότερα του ενός κόμματα (μονοκοματισμός ίσον ολοκληρωτισμός) έτσι και στις οικονομικά ελεύθερες κοινωνίες ο πολίτης-πελάτης πρέπει να μπορεί να διαλέγει ανάμεσα σε όσο το δυνατόν περισσότερους ανταγωνιστές. Κάθε φορά που ο πολίτης αγοράζει μία υπηρεσία (ή προϊόν) από έναν από τους ανταγωνιζόμενους στον πρώην μονοπωλιακό-κρατικό τομέα ουσιαστικά ψηφίζει με το προϊόν του ιδρώτα του, με τα χρήματά του.

Ανακεφαλαιώνοντας: Αν πράγματι επιθυμούμε σαν λαός να καταργήσουμε την εκτεταμένη γραφειοκρατία-αναξιοκρατία-πολιτική διαπλοκή-οκνηρία από κρατικούς οικονομικούς οργανισμούς τότε η πλήρης ιδιωτικοποίησή τους είναι η μόνη λύση που ταυτόχρονα προάγει μόνιμα και την συνολική οικονομική ευημερία αλλά και την ατομική οικονομική ελευθερία. Η τελευταία είναι πάντα ένα αναπόσπαστο κομμάτι της μιάς και μοναδικής Ελευθερίας που απλά έχει πολλούς επιθετικούς προσδιορισμούς (πολιτική, καλλιτεχνική, οικονομική, θρησκευτική, πνευματική, επιστημονική ελευθερία) και γιά την οποία (την Ελευθερία) θα έχουμε πάρα πολλά να πούμε στο εγγύς μνημονιακό και ευρωζωνικό μέλλον της πατρίδας μας και όχι μόνον. Γιά την ώρα παραθέτουμε δύο ερωτήσεις που τις παρουσιάζουμε αναπάντητες σαν πνευματικές ασκήσεις γιά τον υπομονετικό αναγνώστη αυτού του άρθρου:
-Τώρα που λόγω της κυβερνητικής πτώχευσης οι τιμές των κρατικών οργανισμών είναι εξευτελιστικά χαμηλές, είναι σωστό να γίνει η πώληση-ιδιωτικοποίησή τους; (Λέξεις βοηθήματα-κλειδιά: Παρούσα οικονομική αξία, τιμή ισορροπίας, χρηματορροές, επενδύσεις, απόδοση).
-Γιατί σε καμία χώρα της ευρωζώνης τα πολιτικά κόμματα δεν έχουν κάνει συζητήσεις γιά ιδιωτικοποιήσεις εδώ και τουλάχιστον δώδεκα χρόνια; (Λέξεις βοηθήματα-κλειδιά: Ευρώ, αίσθηση σιγουριάς, ανυπαρξία μηνυμάτων από την «αγορά», αντικατάσταση πολιτικού διαλόγου σε επίπεδο έθνους-κράτους, άλλοι αποφασίζουν, γιατί να μπούμε σε φασαρίες;).

 

Μανώλης Στειακάκης (www.kede.gr)
Πολιτικός Μηχανικός

 

Ο Μανώλης Στειακάκης είναι συγγραφέας  τού βιβλίου: «Τά Υπέρ καί τά κατά τής ΕΕ καί τής Ο.Ν.Ε.», ISBN: 960-15-1318-3, Εκδόσεις Αντ. Ν. Σάκκουλα, Σόλωνος 69, Αθήνα 106 79, τηλ. 210 3615440, φάξ: 210 3610425, ιστοσ.: www.ant-sakkoulas.gr  

.........................................................................................................

............................................................

..................... 

Ημ/νία καταχώρησης: 15/02/2012



 


Λίστα νέων
 
e-Mail

Ψηφοφορία
Πρέπει να καταργηθεί η μονιμότητα των δημοσίων και δημοτικών υπαλλήλων;
Ναί, πρέπει να καταργηθεί
Όχι, δεν πρέπει να καταργηθεί
Δεν έχω γνώμη / αμφιβάλλω


design and development by web-dynamics.gr