Παρασκευή,  24 Νοεμβρίου, 2017


Αναζήτηση

Σύνδεσμοι

Η ηθική αξία του χρήματος σάν μέσου ανταλλαγής καί γιατί μερικοί έχουν περισσότερο απ’ αυτό τό μέσον
Οικονομία

Η ηθική αξία του χρήματος σάν μέσου ανταλλαγής καί γιατί μερικοί έχουν περισσότερο απ’ αυτό τό μέσον

Μία από τίς τέσσερεις λειτουργίες τού χρήματος είναι σάν «μέσον ανταλλαγής». Οι άλλες λειτουργίες του είναι σάν «αποθήκευση αξίας», σάν «μονάδα αναφοράς» καί σάν «βάση καταμέτρησης μελλοντικών πληρωμών». Στήν παρακάτω πολύ σύντομη ανάλυση θά εξετάσουμε τήν κύρια λειτουργία τού χρήματος που είναι σάν ένα μέσον πού διευκολύνει τίς ανταλλαγές αγαθών καί υπηρεσιών καί πώς αυτό ενδεχομένως συσχετίζεται μέ τήν ηθική καί τήν ελευθερία.
Σέ μιά ελεύθερη κοινωνία, εισόδημα αποκτάται μέ τό νά υπηρετούμε ή νά προσφέρουμε ευχαρίστηση σέ έναν συνάνθρωπό μας. Σού κλαδεύω τόν κήπο, σού επισκευάζω τήν οροφή τού σπιτιού ή διδάσκω στά παιδιά σου μαθηματικά. Σέ αντάλλαγμα μού δίνεις ευρώ (παλιότερα δραχμες). Μπορούμε νά θεωρήσουμε τά ευρώ σάν «πιστοποιητικά απόδοσης». Έχοντας στό χέρι αυτά τά πιστοποιητικά απόδοσης (τά ευρώ), πηγαίνω στόν παντοπώλη τής γειτονιάς μου καί τού ζητώ νά μού δώση τρία κιλά πατάτες, δύο κιλά ρύζι καί ένα κιλό λάδι πού τά έχουν παραγάγει κάποιοι άλλοι συνάνθρωποί μου. Στήν πραγματικότητα ο παντοπώλης μού λέει: «Απαιτείς κάτι πού έχει παραχθει από κάποιον συνάνθρωπό σου. Ζητάς από τόν συνάνθρωπό σου (τόν παραγωγό τής πατάτας, τού ρυζιού, τού λαδιού) νά σέ υπηρετήσει. Αλλά εσύ τόν έχεις υπηρετήσει;». Τότε εγώ λέω: «Ναί, τόν έχω υπηρετήσει.». Ο παντοπώλης απαντά: «Απόδειξέ μου το!». Τότε είναι που εγώ βγάζω καί τού δείχνω τά «πιστοποιητικά απόδοσης» καί συγκεκριμένα τά χρήματα που μέ πλήρωσε ένας συνάνθρωπος γιά νά κλαδέψω τόν κήπο του. Αυτή είναι η ηθική τής ανταλλακτικής αξίας τού χρήματος: Η αμοιβαιότητα. Γιά νά μέ υπηρετήσει κάποιος, πρέπει πρώτα εγώ νά τού αποδείξω οτι έχω υπηρετήσει κάποιον άλλον!
Η εναλλακτική λύση είναι ο «κυβερνητικός καταναγκασμός» υπό τήν ευρεία του έννοια. Η κυβέρνηση μπορεί γιά παράδειγμα νά πεί σέ μένα: «Δέν είναι ανάγκη νά έχεις υπηρετήσει πρώτα έναν συμπολίτη σου γιά νά έχεις απαιτήσεις σέ κάτι που παρήγαγε ένας άλλος συμπολίτης σου. Όσο θά μάς είσαι πιστός (θά μάς ψηφίζεις, θά μάς χειροκροτείς ή καί θά διαπλέκεσαι), εμείς θά παίρνουμε αυτό πού παράγει ο συμπολίτης σου καί θά τό δίνουμε σέ σένα! Αυτός είναι ο δρόμος τού «κυβερνητικού παρεμβατισμού ή καταναγκασμού» που μπορεί νά ξεκινά από τήν απλή καί απόλυτα νόμιμη «φορολογία  εισοδήματος», νά περνά από τήν αναξιοκρατική καί χαριστική υποστηριξη πρός τούς ψηφοφόρους τής Κεντρικής (ή καί τής  Δημοτικής) Εξουσίας καί νά φθάνει μέχρι τήν πολιτική διαφθορά καί τήν πολιτική διαπλοκή.
Βλεπουμε λοιπόν ότι τό χρήμα σάν μέσον ανταλλαγής αγαθών καί υπηρεσιών προϋποθέτει τήν αμοιβαιότητα εξυπηρέτησης συνανθρώπων (εάν υπηρέτησες θά υπηρετηθείς, άν δέν υπηρέτησες δέν θά υπηρετηθείς) καί τήν ελεύθερη επιλογή (στό παραπάνω παράδειγμα ο παντοπώλης δέν ρώτησε σέ ποιόν είχα προσφέρει υπηρεσίες ούτε ποιανού παραγωγού τα προϊόντα ζητούσα). Σάν τέτοιο μέσον λοιπόν, τό χρήμα είναι απόλυτα ηθικό!

Πώς όμως συμβαίνει καί κάποιοι έχουν πολύ περισσότερο απ’ αυτό τό μέσον; Είναι προφανές ότι κάποιοι άνθρωποι έχουν τήν δυνατότητα νά ευχαριστούν καί νά υπηρετούν τούς άλλους πολύ περισσότερο απ’ όσον ο μέσος όρος. Έτσι κερδίζουν έναν πολύ μεγαλύτερο αριθμό «πιστοποιητικών απόδοσης-εξυπηρέτησης» (χρήμα) καί μπορούν εν συνεχεία νά ζητούν (νά απαιτούν) πολύ περισσότερα από τά προϊόντα καί τίς υπηρεσίες πού άλλοι συνάνθρωποί τους παρήγαγαν. Άς πάρουμε τόν διάσημο ταινόρο Πλάσιντο Ντομίνγκο. Γιατί είναι τό εισόδημά του πολύ υψηλότερο από τό δικό μου; Είναι επειδή υπάρχουν άνθρωποι πού κάνουν διακρίσεις, όπως οι αναγνώστες αυτού τού μικρού άρθρου, πού είναι διατεθειμένοι νά πληρώσουν 75 ευρώ γιά νά ακούσουν τόν Ντομίνγκο στό αρχαίο θέατρο τής Επιδαύρου νά τραγουδάει μία άρια από τό έργο La Boheme. Πόσο θά πλήρωναν οι αναγνώστες αυτού τού άρθρου γιά νά άκουγαν εμένα νά τραγουδάω τήν ίδια άρια; Είναι λοιπόν η ελεύθερη επιλογή μας  πού κάνει μερικούς ανθρώπους (όπως ο ταινόρος Ντομίνγκο) νά έχουν πολύ περισσότερα από αυτά τά πιστοποιητικά εξυπηρέτησης-απόδοσης (χρήμα). Καί επιπλέον, αν κάποιος πεί ότι «κακώς ο Ντομίνγκο έχει τόσα χρήματα (πιστοποιητικά εξυπηρέτησης-απόδοσης)» στήν ουσία λέει: «Διαφωνώ μέ τήν ελεύθερη επιλογή τών συμπολιτών μου πού πηγαίνουν νά ακούσουν τόν Ντομίνγκο καί ζητώ από τό κράτος νά ....................»! Οτιδήποτε καί άν κρύβεται πίσω από αυτά τά αποσιωπητικά (από τήν νόμιμη καί θεμιτή φορολογία μέχρι τόν κυβερνητικό καθορισμό τών τιμών τών εισιτηρίων της όπερας) θά εμπεριέχει τήν έννοια τού «κρατικού καταναγκασμού» πού είναι εξ ορισμού στερητικός τής ελευθερίας καί επίσης θά εμπεριέχει τήν έννοια τής «μή αμοιβαιότητας» πού είναι εξ ορισμού «εκμετάλλευση» (μονόδρομη υπηρέτηση ίσον εκμετάλλευση).
Εν κατακλείδι: Τό χρήμα, αυτό καθεαυτό σάν μέσον ανταλλαγής, στηρίζεται στήν αμοιβαιότητα εξυπηρέτησης καί στήν ελεύθερη επιλογή καί σάν τέτοιο είναι απόλυτα σύμφωνο μέ τήν ανθρώπινη φύση καί ηθική!


Μανώλης Στειακάκης (
www.kede.gr)
Πολιτικός Μηχανικός

 

Ο Μανώλης Στειακάκης είναι συγγραφέας  τού βιβλίου: «Τά Υπέρ καί τά κατά τής ΕΕ καί τής Ο.Ν.Ε.», ISBN: 960-15-1318-3, Εκδόσεις Αντ. Ν. Σάκκουλα, Σόλωνος 69, Αθήνα 106 79, τηλ. 210 3615440, φάξ: 210 3610425, ιστοσ.: www.ant-sakkoulas.gr  

......................................................................................................................

................................................................

.................... 

Ημ/νία καταχώρησης: 29/01/2012



 


Λίστα νέων
 
e-Mail

Ψηφοφορία
Πρέπει να καταργηθεί η μονιμότητα των δημοσίων και δημοτικών υπαλλήλων;
Ναί, πρέπει να καταργηθεί
Όχι, δεν πρέπει να καταργηθεί
Δεν έχω γνώμη / αμφιβάλλω


design and development by web-dynamics.gr