Παρασκευή,  24 Νοεμβρίου, 2017


Αναζήτηση

Σύνδεσμοι

Η Αποκάλυψη του Ιωάννου και η ενδεχόμενη «Οικονομική Αποκάλυψη» στην Ευρωζώνη
Το blog του συντάκτη

Η Αποκάλυψη του Ιωάννου και η ενδεχόμενη «Οικονομική Αποκάλυψη» στην Ευρωζώνη

Τις τελευταίες μέρες έχουν αρχίσει να ανεβαίνουν ραγδαία τα επιτόκια στα 10ετή ομόλογα των κυβερνήσεων Ιταλίας και Ισπανίας. Είναι ήδη λίγο πάνω από το 6% (έναντι 2,5% των αντίστοιχων Γερμανικών). Ανοδικές τάσεις έχουν αρχίσει να εμφανίζουν και τα ομόλογα του Βελγίου και της Γαλλίας. Είναι αυτό το φαινόμενο φυσιολογικό ή είναι αποτέλεσμα παράλογων φόβων; Μέχρι που μπορεί να φτάσουν όλα αυτά; Η σύντομη απάντηση είναι ότι αυτή η διαφοροποίηση είναι και απόλυτα φυσιολογική και σύμφωνη με τους φυσικούς νόμους της οικονομίας.
Μέχρι περίπου πριν από δυό χρόνια όλες οι κυβερνήσεις της ευρωζώνης δανείζονταν από τις αγορές με επιτόκια χαμηλά τόσο όσο και τα αντίστοιχα της Γερμανικής ή της Ολλανδικής κυβέρνησης. Με αφορμή όμως την παγκόσμια οικονομική κρίση, οι αγοραστές ομολόγων (δεκάδες χιλιάδες διαχειριστές τεραστίων ποσών χρημάτων συνταξιοδοτικών ταμείων, ασφαλιστικών εταιρειών, επενδυτικών ταμείων, τραπεζών κλπ ανά την υφήλιο) ενέσκυψαν στις λεπτομέρειες των «βιβλίων» των κυβερνήσεων της ευρωζώνης και αυτό που είδαν δεν τους άρεσε καθόλου: Τα συνολικά χρέη των διαφόρων κυβερνήσεων ήταν τελείως διαφορετικά μεταξύ τους σαν σχετικά μεγέθη. Επί πλέον διεπίστωναν ότι οι παραγωγικότητες των αντίστοιχων οικονομιών ήταν πολύ διαφορετικές μεταξύ τους, τα επίπεδα ανεργίας διαφορετικά και οι προοπτικές ανάπτυξης επίσης ανόμοιες. Αυτό τους έκανε να ξυπνήσουν και να συνειδητοποιήσουν οτι δεκαεπτά κράτη-μέλη μπορεί να μοιράζονται το ίδιο νόμισμα αλλά το οικονομικό ρίσκο μη αποπληρωμής των δανεικών δεν είναι καθόλου το ίδιο γιά καθένα από αυτά. Έτσι λοιπόν άρχισαν (οι αγοραστές ομολόγων) να κάνουν αυτό που κάνει ο καθένας που δανείζει τα χρήματά του σε άλλον: Να ζητούν υψηλότερο επιτόκιο ανάλογα με την γενική εικόνα χρέους και προοπτικών του ζητούντος δανεικά. Επί πλέον εφόσον οι δανειστές διαχειρίζονται καθημερινά τεράστια ποσά που αποτελούν τις αποταμιεύσεις άλλων (π.χ. τις αποταμιεύσεις συνταξιοδοτικών ταμείων) και εφ’ όσον πρέπει να επιτυγχάνουν ετήσιες ασφαλείς και υψηλές αποδόσεις γιά τους πελάτες-εντολείς τους, οφείλουν να είναι διπλά προσεκτικοί όταν αγοράζουν όμόλογα (όταν δηλαδή δανείζουν χώρες) και είτε το θέλουν είτε όχι να ζητούν μεγαλύτερα επιτόκια γιά μεγαλύτερο ενδεχόμενο κίνδυνο.
Βλέπουμε λοιπόν πως, οκτώ περίπου χρόνια μετά την ίδρυση της ευρωζώνης, οι «αγορές» άρχισαν να βλέπουν αυτό που πολλοί φώναζαν και είχαν ήδη εδώ και πολλά χρόνια γράψει: Το κοινό νόμισμα δεν μπορεί να σημαίνει και κοινό επιτόκιο κρατικών ομολόγων!! Ευτυχώς οι νόμοι της οικονομίας έχουν ορισμένα κοινά χαρακτηριστικά με τους φυσικούς νόμους: Ισχύουν ανεξάρτητα από την θέληση των ανθρώπων και είναι παντοτεινοί και αναλοίωτοι. Όπως οι μηχανικοί πρέπει να δουλεύουν γιά παράδειγμα σύμφωνα με τον νόμο της βαρύτητας (και όχι να προσπαθούν να τον αγνοούν στις κατασκευές τους ή στα μηχανήματα που φτιάχνουν) έτσι και οι κατασκευαστές νομισμάτων και νομισματικών ζωνών οφείλουν να σέβονται τον νόμο προσφοράς και ζήτησης ομολόγων (ή δανεικών).
Μέχρι τώρα οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών αλλά και η πλειοψηφία του πολιτικού κατεστημένου των χωρών της ευρωζώνης δείχνουν να μην έχουν καταλάβει τίποτε από τα παραπάνω και να προσπαθούν να νικήσουν όχι μόνο τους νόμους της οικονομίας αλλά και τους νόμους της απλής λογικής. Μάλλον μέσα στούς γυάλινους πολυτελείς πύργους τους απ’ όπου αντικρύζουν τους πληβείους υπηκόους τους ανά την ευρωπαϊκή ήπειρο έχουν ξεχάσει ότι η ανθρώπινη οικονομική συμπεριφορά, και άρα και η συμπεριφορά δανειστών και δανειζομένων, στηρίζεται σε παντοτινές έννοιες όπως η ανθρώπινη λογική, η ασφάλεια των αποταμιεύσεων, το κέρδος στις επενδύσεις. Ίσως βαθειά μέσα τους να ονειρεύθηκαν, και να εξακολουθούν να ονειρεύονται, την ίδρυση ενός κόσμου όπου οι άνθρωποι θα δουλεύουν από χόμπυ γιά το κράτος-νταντά, όπου κάποιοι καλοπροαίρετοι, ανώνυμοι και απομακρυσμένοι γραφειοκράτες θα τους στέλνουν συνεχώς οδηγίες και κανονισμούς γιά το πως να ζούν, πόσα έσοδα θα έχουν και κυρίως όπου αυτοί, οι πεφωτισμένοι ηγέτες τους, θα καθορίζουν ποιοί νόμοι της οικονομίας θα ισχύουν και γιά πόσο χρόνο θα ισχύουν.
Αν έτσι έχουν τα πράγματα, τι άραγε μέλει γενέσθαι; Μπορούμε να διακινδυνεύσουμε τις παρακάτω προβλέψεις:
• Τους προσεχείς δώδεκα ως εικοσιτέσσερεις μήνες θα εξακολουθήσουν να ανεβαίνουν και να διαφοροποιούνται μεταξύ τους τα επιτόκια των ομολόγων των κυβερνήσεων της ευρωζώνης.
• Επειδή τα κεφάλαια του προσωρινού αλλά και του μόνιμου ταμείου χρηματοπιστωτικής σταθερότητας (EFSF) δεν θα είναι ούτε κατ’ ελάχιστο ικανά να στηρίξουν τις δανειακές ανάγκες μεγάλων οικονομιών (π.χ. Ιταλία, Ισπανία) θα αναγκασθεί η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) να αλλάξει τον κανονισμό της και να τυπώσει χρήμα (τουλάχιστον δύο τρισεκατομμύρια ευρώ).
• Η τύπωση καινούργιου χρήματος σε τεράστιες ποσότητες από την ΕΚΤ θα χαμηλώσει την ισοτιμία του ευρώ στο 1 ευρώ περίπου ίσο με 1 δολλάριο (από 1 € : 1,43 $ σήμερα). Αυτό θα φέρει προσωρινή ανακούφιση στις οικονομίες της ευρωζώνης αλλά οι υποβόσκουσες τεκτονικές-αποσχιστικές-νομισματικές δυνάμεις θα εξακολουθήσουν να υπάρχουν.

Μέχρι εκεί μπορούμε να δούμε στον βαθμό που μπορεί κανείς να προβλέπει σε βάθος χρόνου την συμπεριφορά των απρόβλεπτων «αγορών» αλλά και αυτήν των απομακρυσμένων «γραφειοκρατών» των Βρυξελλών. Μετά από εκεί, ίσως να ηρεμήσουν τα πράγματα αλλά υπάρχει και η πιθανότητα να συμβεί αυτό που πολλοί έχουν προβλέψει εγγράφως εδώ και χρόνια: Το ευρώ να «διαλυθεί εις τα εξ ών συνετέθει» και να συμβεί στη Ευρωπαϊκή Ένωση ότι συνέβη και στην Σοβιετική Ένωση το 1990: Σε μιά νύχτα οι συνιστώσες χώρες-μέλη έφυγαν από το κοινό τους νόμισμα (που ήταν τότε το ρούβλι) και δημιούργησαν εκ του μηδενός τις δικές τους νομισματικές πολιτικές και τα δικά τους νομίσματα.

Αν βέβαια συμβεί κάτι τέτοιο οι ευρωπαϊκοί λαοί θα ζητήσουν ασφαλώς έντονες εξηγήσεις (για να χρησιμοποιήσουμε μία ευγενική έκφραση) από όλους αυτούς που επί χρόνια τους έλεγαν ότι με το ευρώ θα έχουν παντοτεινό οικονομικό νιρβάνα. Το κυριώτερο όμως είναι ότι εάν ξαφνικά χαθεί από το οικονομικό προσκήνιο της υφηλίου το δεύτερο πιό διαδεδομένο νόμισμα του κόσμου, τότε αυτό μπορεί να προκαλέσει ένα παγκόσμιο οικονομικό «τσουνάμι» που θα είναι κάτι σαν «Οικονομική Αποκάλυψη» (κατά την αποκάλυψη της Αγίας Γραφής όπως αυτή περιγράφεται από τον ευαγγελιστή Ιωάννη). Κατά μία μάλιστα περίεργη όσο και τραγική σύμπτωση θα έχουν τότε μισο-επαληθευθεί κάποιοι θρησκευτικοί συγγραφείς που βλέπουν «τον Αντίχριστο να εμφανίζεται το 2012 και την τελική μάχη στον λοφο του Αρμαγεδώνα να συμβαίνει επτά χρόνια αργότερα δηλαδή το 2019»!!


Μανώλης Στειακάκης (www.kede.gr)
Πολιτικός Μηχανικός-Οικονομολόγος      

 

Σημείωση: Ο Μανώλης Στειακάκης είναι συγγραφέας  τού βιβλίου: «Τά Υπέρ καί τά κατά τής ΕΕ καί τής Ο.Ν.Ε.», ISBN: 960-15-1318-3, Εκδόσεις Αντ. Ν. Σάκκουλα, Σόλωνος 69, Αθήνα 106 79, τηλ. 210 3615440, φάξ: 210 3610425, ιστοσ.: www.ant-sakkoulas.gr

................................................................................................................................................

.................................................................................

.............................

Ημ/νία καταχώρησης: 03/08/2011



 


Λίστα νέων
 
e-Mail

Ψηφοφορία
Πρέπει να καταργηθεί η μονιμότητα των δημοσίων και δημοτικών υπαλλήλων;
Ναί, πρέπει να καταργηθεί
Όχι, δεν πρέπει να καταργηθεί
Δεν έχω γνώμη / αμφιβάλλω


design and development by web-dynamics.gr