Πέμπτη,  23 Νοεμβρίου, 2017


Αναζήτηση

Σύνδεσμοι

ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΑ ή πως η τεχνολογία οδηγεί τον ανώνυμο πολίτη στην εξουσία!
Πολιτική

ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΑ ή πως η τεχνολογία οδηγεί τον ανώνυμο πολίτη στην εξουσία!

Στις περισσότερες χώρες έχει δημιουργηθεί τις τελευταίες δεκαετίες μιά τεράστια απόσταση ανάμεσα σε κυβερνήτες και κυβερνώμενους. Οι πολίτες βλέπουν με εξαιρετική καχυποψία (ή και απέχθεια) υπουργούς, πρωθυπουργούς, προέδρους, βουλευτές ή δημάρχους. Ενώ οι ίδιοι οι πολίτες τούς έχουν ψηφίσει γιά να τους αντιπροσωπεύουν γιά τέσσερα ή πέντε χρόνια, εντούτοις τους βλέπουν σαν κάτι μεταξύ αποκομμένων γραφειοκρατών, εξωγηίνων ή και μαφιόζων. Ο «άγνωστος» πολίτης, ο μοναδικός θεμέλιος λίθος κάθε δημοκρατικής κοινωνίας, αισθάνεται ανήμπορος να επηρεάσει τα κοινά της χώρας του ή του δήμου του και τελικά, απογοητευμένος και κουρασμένος, κλείνεται στον εαυτό του και υποτάσσεται στην μοίρα του. Στην Ελλάδα της «πτώχευσης» η κατάσταση είναι ακόμη χειρότερη. Οι αντιπρόσωποι του πολίτη αντί να είναι αντικείμενα σεβασμού ή θαυμασμού, έχουν προοδευτικά γίνει αντικείμενα ψυχρότητας (στην καλλίτερη περίπτωση) ή χλευασμού και μίσους (στην χειρότερη περίπτωση). Τι μπορεί άραγε να γίνει γιά να βγεί από το γενικευμένο πολιτικό τέλμα ο πολιτισμένος και δημοκρατικός κόσμος (και μαζί του και ο ελληνικός λαός);
Η λύση είναι εξαιρετικά απλή αλλά και νομοτελειακά αναπόφευκτη και ακούει στην λέξη δημοψηφίσματα! Ο μόνος λόγος που από την εποχή της πρωτοεμφάνισης του κοινοβουλευτισμού μέχρι σήμερα έπρεπε υποχρεωτικά να υπάρχουν οι «αντιπρόσωποι» του λαού ήταν ο απλός τεχνικοοικονομικός λόγος ότι δεν μπορούσαν να συνέρχονται και να ψηφίζουν όλοι οι πολίτες κάθε βδομάδα και γιά κάθε νόμο. Δεν ήταν δυνατόν να μάθουν έγκαιρα τι λέει ο νόμος, δεν είχαν τα χρήματα και τον χρόνο να ψηφίζουν συνεχώς. Έτσι επέλεξαν (αρχικά στην Αγγλία και μετά σε όλες τις δημοκρατικές χώρες) να εκλέγουν από κάθε περιοχή έναν αντιπρόσωπο (βουλευτή ή κόνγκρεσμαν ή γερουσιαστή) και αυτός να ψηφίζει αντ’ αυτών (να τους αντιπροσωπεύει) γιά μιά συγκεκριμένη χρονική περίοδο (συνήθως γιά τέσσερα ή πέντε χρόνια). Στο τέλος της χρονικής περιόδου έπαιρναν (οι πολίτες) πίσω την αντιπροσώπευση και την έδιναν με μυστική ψηφοφορία σε άλλον. Σε κάθε περίπτωση, η αντιπροσωπευτική δημοκρατία ήταν αυτό που λέει και η λέξη: Αντιπροσώπευση, διότι, λόγω τεχνικών και οικονομικών δυσχερειών, δεν μπορούσε να υπάρχει άμεση επαφή του θεμέλιου λίθου της κοινωνίας (του «άγνωστου» πολίτη) με το πρόβλημα (με τον νόμο ή και με την διοικητική πράξη).
Σήμερα, στα πρώτα βήματα του εικοστού πρώτου αιώνα, η καλπάζουσα τεχνολογία του ίντερνετ, είναι έτοιμη να ξαναδώσει την εξουσία της άμεσης και αποκλειστικής απόφασης στον απογοητευμένο ανώνυμο πολίτη. Όπως μπορούμε μέσω του ίντερνετ να υποβάλλουμε την φορολογική μας δήλωση ή να μεταφέρουμε χρήματα μεταξύ τραπεζικών λογαριασμών ή να αγοράζουμε βιβλία, έτσι μπορούμε μέσω του ίντερνετ και να ψηφίζουμε με ένα ναι ή με ένα όχι, γιά κάθε καινούργιο νόμο της χώρας μας (ή ακόμη και γιά κάθε σοβαρή διοικητική-κυβερνητική ή δημοτική πράξη). Το αρχικό κόστος γιά να στηθεί πανελλήνια το ηλεκτρονικό εκλογικό σύστημα είναι πολύ μικρότερο από το κόστος που είχε το στήσιμο του συστήματος της εφορίας ΤΑΧΙS (και μπορεί κάλλιστα να χρηματοδοτηθεί από ένα πολύ μικρό από τα πακέτα του ΕΣΠΑ που μας λένε ότι αδυνατούμε να απορροφήσουμε!!). Το εν συνεχεία κόστος πραγματοποίησης ηλεκτρονικών δημοψηφισμάτων είναι πρακτικά μηδενικό, ενώ ο απαιτούμενος χρόνος διενέργειας ασφαλούς ηλεκτρονικής ψηφοφορίας (ψηφίζοντας πάντα με ένα απλό ναί ή ένα απλό όχι) είναι επίσης πρακτικά μηδενικός. Εάν όλα αυτά συμπληρωθούν με την δυνατότητα να εγείρουμε υποχρεωτικά δημοψηφίσματα με υπογραφές από π.χ. εκατό χιλιάδες έλληνες πολίτες (γιά κεντρικά θέματα) και με  υπογραφές από π.χ. το 2% των εγγεγραμμένων δημοτών (γιά τοπικά θέματα), τότε θα έχει επιτευχθεί το ξαναγύρισμα της εξουσίας στον θεμέλιο λίθο της κοινωνίας: στον ανώνυμο, άγνωστο και  απογοητευμένο πολίτη που ενώ επί δεκαετίες «έβλεπε τα τραίνα να περνούν» τώρα θα γίνει «ο ισότιμος καπετάνιος του καραβιού που λέγεται πατρίδα του ή δήμος του».
Φυσικά σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, το παγκόσμιο πολιτικό κατεστημένο (που χάνει διά παντός τουλάχιστον το 80% της δύναμης και χρησιμότητάς του) θα αντιδράσει λυσσαλέα με διάφορα επιχειρήματα που όμως δεν αντέχουν ούτε γιά μισό λεπτό σε λογική εξέταση. Θα πουν ότι δεν μπορεί να ψηφίζει ο απλός πολίτης γιά τους νόμους αλλά μόνον οι «σοφοί» αντιπρόσωποί του, ξεχνώντας οτι ο αρχικός λόγος που δέχθηκε ο πολίτης να τον αντιπροσωπεύουν άλλοι δεν ήταν ότι πίστευε πως ο ίδιος ήταν χαζός ή αμόρφωτος. Θα πουν οτι οι ψηφοφορίες κοστίζουν, ξεχνώντας ότι εδώ και εκατό τουλάχιστον χρόνια στην Ελβετία έκαναν συνεχή δημοψηφίσματα σε κάθε επίπεδο, όντας (τότε) πολύ φτωχότεροι απ’ όσο ο σημερινός έλληνας και κυρίως χωρίς να έχουν το ίντερνετ. Θα πουν ότι δεν ξέρουν όλοι να πατούν ένα κουμπί στο ίντερνετ, αποσιωπόντας ότι εδώ και είκοσι τουλάχιστον χρόνια στις περισσότερες προηγμένες χώρες υπάρχει η ταχυδρομική (επιστολική) ψήφος. Θα πουν ότι είναι αδύνατον να δώσουμε την δυνατότητα να αποφασίζει «η κυρά Κατίνα», ξεχνώντας ότι δημοκρατία σημαίνει ένας πολίτης-μία ψήφος. Θα πουν ότι οι αποφάσεις των δημοψηφισμάτων θα είναι κατά μέσο όρο πολύ λιγώτερο σοφές από τις αποφάσεις των «σοφών αντιπροσώπων», ξεχνώντας αυτό που στην οικονομία ονομάζεται «η ανίκητη σοφία του πλήθους» και παραλείποντας ότι όλες οι αποφάσεις του λαού είναι στο μέλλον πλήρως αντιστρεπτές από τον ίδιο τον λαό με τον ίδιο δημοψηφισματικό τρόπο (εφόσον κάτι διαπιστωθεί οτι είναι λάθος ή οτι άλλαξαν οι συνθήκες, η τεχνική γνώση κλπ). Ότι και να μας πουν όμως, το μήνυμα της Ιστορίας είναι γραμμένο ξεκάθαρα στον τοίχο: Διά μέσου των αιώνων, κάθε ανθρώπινη κοινωνία κινείται σε μορφές περισσότερης διάχυσης της εξουσίας: Από τον φύλαρχο στους πρίγκηπες στους δημάρχους και τους βουλευτές (αντιπροσώπους). Τώρα ήρθε η ώρα γιά την  πλήρη διάχυση της εξουσίας στον ανώνυμο πολίτη. Θα υπάρξουν αντιδράσεις από το πολιτικό κατεστημένο σε κάθε χώρα, αλλά ο ρους της Ιστορίας δεν αλλάζει. Είναι απλώς θέμα χρόνου.
Αν ο ρους της Ιστορίας δεν αλλάζει, τι πρέπει να κάνουμε εμείς; Η απλή απάντηση είναι να μην πάμε κόντρα αλλά να «καβαλικέψουμε το κύμα». Κατά μία ευτυχή συγκυρία, το ΛΑ.Ο.Σ. είναι το μόνο κόμμα που στήριξε σταθερά τα δημοψηφίσματα αν και ποτέ δεν εισακούσθηκε από το ελληνικό και ευρωπαϊκό πολιτικό κατεστημένο. Κατά μία ακόμη περισσότερο ευτυχή συγκυρία, η άμεση δημοκρατία ξεκίνησε στην αρχαία Ελλάδα, στον ίδιο τόπο που ξεκίνησε και το ΛΑ.Ο.Σ.
Λένε πως η Ιστορία κινείται πολλές φορές σε κύκλους. Η πολιτισμένη ανθρωπότητα ξεκίνησε την άμεση δημοκρατία στην αρχαία Ελλάδα και ίσως ξανακαταλήξει στην άμεση (ήλεκρονική) δημοκρατία στην σύγχρονη Ελλάδα όταν το ΛΑ.Ο.Σ. έλθει στην εξουσία!! Μέσα από τον ορυμαγδό της ελληνικής «πτώχευσης» ακούγονται ξεκάθαρα τα βήματα της Ιστορίας που ανεβαίνει βιαστικά τις σκάλες, ερχόμενη προς τους απόγονους του Περικλή και του Αριστοτέλη. Καλό είναι ο καθένας μας να είναι έτοιμος, γιατί σύντομα η Ιστορία θα χτυπήσει την πόρτα!!


Μανώλης Στειακάκης (www.kede.gr)
Πολιτικός Μηχανικός-Οικονομολόγος
  

Σημείωση: Ο Μανώλης Στειακάκης είναι συγγραφέας  τού βιβλίου: «Τά Υπέρ καί τά κατά τής ΕΕ καί τής Ο.Ν.Ε.», ISBN: 960-15-1318-3, Εκδόσεις Αντ. Ν. Σάκκουλα, Σόλωνος 69, Αθήνα 106 79, τηλ. 210 3615440, φάξ: 210 3610425, ιστοσ.: www.ant-sakkoulas.gr
 

.................................................................................................................................

.................................................................................

.....................................

Ημ/νία καταχώρησης: 22/07/2011



 


Λίστα νέων
 
e-Mail

Ψηφοφορία
Πρέπει να καταργηθεί η μονιμότητα των δημοσίων και δημοτικών υπαλλήλων;
Ναί, πρέπει να καταργηθεί
Όχι, δεν πρέπει να καταργηθεί
Δεν έχω γνώμη / αμφιβάλλω


design and development by web-dynamics.gr