Πέμπτη,  23 Νοεμβρίου, 2017


Αναζήτηση

Σύνδεσμοι

Οι Ρίζες της Ελληνικής Οικονομικής Κρίσης και Απλές Προτάσεις Θεραπείας
Το blog του συντάκτη

Οι Ρίζες της Ελληνικής Οικονομικής Κρίσης και Απλές Προτάσεις Θεραπείας

Εδώ και ένα περίπου χρόνο ο λαός δοκιμάζεται οικονομικά και το κράτος «φλερτάρει» συνεχώς με την πτώχευση που ακούει σε κάποιο από τα ονόματα «επιμήκυνση» ή «αναδιάρθρωση» ή «κούρεμα» χρέους. Οποιαδήποτε και αν είναι η κατάληξη των πραγμάτων, η ελληνική οικονομία δεν θα «θεραπευθεί» αν δεν ξεριζωθούν οι βαθύτερες αιτίες που οδήγησαν στην πτώχευση. Όπως ένας άνθρωπος δεν θα είναι υγιής όσο θα διατρέφεται «παρά φύσιν» έτσι και η ελληνική οικονομία δεν θα φύγει από την δίνη της πτώχευσης αν δεν βρεθούν οι «ρίζες του κακού» γιά τις οποίες κανείς δεν μιλάει. Ποιές είναι όμως οι «ρίζες του κακού» και τι μπορεί να γίνει γιά κάθε μιά απ’ αυτές;
1) Ανύπαρκτη παραγωγικότητα και μεγάλη έκταση του ευρύτερου δημόσιου τομέα (κράτος, περιφέρειες, δήμοι, οργανισμοί δημοσίου, κρατικές ΔΕΚΟ). Η πάρα πολύ χαμηλή παραγωγικότητα του δημοσίου μειώνει δραστικά την μέση παραγωγικότητα της συνολικής οικονομίας με αποτέλεσμα τα προϊόντα και οι υπηρεσίες μας να είναι μη ανταγωνιστικά. Τι πρέπει να γίνει; Η λύση είναι μία: Κατάργηση της μονιμότητας στον δημόσιο τομέα με παράλληλη ανάπτυξη ετήσιων αξιοκρατικών κρίσεων. Όσον αφορά το μεγάλο μέγεθος του δημόσιου τομέα η λύση είναι: Γιά τα επόμενα δέκα χρόνια καμία πρόσληψη στο δημόσιο έως ότου αξιοποιηθούν (με υποχρεωτικές μετατάξεις) όλοι οι υπάρχοντες υπάλληλοι.
2) Γενικευμένη παρανομία (φοροδιαφυγή, παράνομη δόμηση, οδικό χάος, παράνομες διαφημίσεις, παράνομο εμπόριο, παράνομη είσοδος στά σύνορα, κλπ). Μία χώρα που δεν επιβάλονται οι νόμοι της ποτέ δεν μπορεί να ευδοκιμήσει οικονομικά  Η οικονομική επιστήμη αλλά και η διεθνής εμπειρία είναι σαφείς: Η γενικευμένη παρανομία σε μιά χώρα μπορεί να συμβαδίσει με προσωρινή οικονομική «άνθιση» γιά πέντε-δέκα-είκοσι χρόνια αλλά στο τέλος του δρόμου υπάρχει πάντα μιά επιγραφή που λέει: ΜΟΝΙΜΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΠΑΡΑΚΜΗ. Κανείς ντόπιος ή ξένος δεν θα επενδύσει σε μία χώρα που «βασιλεύουν οι παράνομοι». Τι πρέπει να γίνει; Η λύση είναι απλή: Τα σώματα ασφαλείας (και η δημοτική αστυνομία) να κάνουν την δουλειά τους. Αν δεν μπορούν ή δεν ξέρουν να κάνουν την δουλειά γιά την οποία τους πληρώνουν οι φορολογούμενοι από το υστέρημά τους τότε τον λόγο έχει ο πολιτικός τους προϊστάμενος (πρωθυπουργός ή δήμαρχος κατά περίπτωση) και αν και αυτός δεν ξέρει να τους βάλει να δουλέψουν τότε τον λόγο έχει ο λαός που ψηφίζει κάθε τέσσερα χρόνια (και που πληρώνει κάθε μέρα με τους φόρους του).
3) Πολιτικός αμοραλισμός και χαμηλό ηθικό του μέσου πολίτη που νοιώθει τους αντιπροσώπους του (σε εθνικό και τοπικό επίπεδο) να είναι κάτι «ξένο» (στην καλύτερη περίπτωση) ή κάτι «άσχετο και επιζήμιο» στην συνήθη περίπτωση. Όσο ο λαός θα νοιώθει «απόμακρος» από τους εκλεγμένους αντιπροσώπους του τόσο και το καράβι που λέγεται «οικονομία» θα παραπέει χωρίς ηγέτες και θα χτυπάει στα βράχια της ανέχειας, της ασυνεννοησίας, της έλλειψης κοινωνικής συνοχής και τελικά της πτώχευσης. Η λύση στο ξερίζωμα αυτού του προβλήματος ακούει στην λέξη δημοψηφίσματα. Είναι απαραίτητο να μπορούν ομάδες πολιτών να εγείρουν και να πραγματοποιούν δημοψηφίσματα τόσο σε εθνικό όσο και σε τοπικό επίπεδο γιά όλα τα κυρίαρχα θέματα που τους απασχολούν. Εφόσον γιά τον άλφα ή βήτα λόγο ο πολίτης δεν εμπιστέυεται τους αντιπροσώπους του είναι ώρα να εμπιστευτεί τον εαυτό του (και οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι να εμπιστευτούν τους πολίτες). Όσον αφορά το κόστος των δημοψηφισμάτων: Η εμπειρία χωρών όπως η Ελβετία ή πολιτειών όπως η Νεβάδα των ΗΠΑ όπου γίνονται συχνά δημοψηφίσματα δείχνει πως έχουν πρακτικά μηδενικό κόστος. Στην χώρα μας θα μπορούσαμε να χρησιμοποιούμε την μέθοδο αποκλειστικά της ψήφου μέσω ταχυδρομείου και ίντερνετ (χωρίς την ανάγκη εκλογικών τμημάτων) ώστε να έχουμε πραγματικά μηδενικό κόστος δημοψηφισμάτων.
Αυτές πιστεύουμε πως είναι οι «ρίζες του κακού» της κατάπτωσης της οικονομίας και όπως φάνηκε παραπάνω γιά την εκρίζωσή τους δεν απαιτείται ούτε ένα επιπλέον ευρώ. Απαιτείται απλώς ειλικρίνια, θάρρος και κυρίως να καταννοηθεί ότι κανένα πρόβλημα δεν λύνεται μόνιμα αν δεν αφαιρεθεί η υποβόσκουσα αιτία που το δημιούργησε.

Μανώλης Στειακάκης (www.kede.gr)
Πολιτικός Μηχανικός-Οικονομολόγος

Σημείωση: Ο Μανώλης Στειακάκης είναι συγγραφέας  τού βιβλίου: «Τά Υπέρ καί τά κατά τής ΕΕ καί τής Ο.Ν.Ε.», ISBN: 960-15-1318-3, Εκδόσεις Αντ. Ν. Σάκκουλα, Σόλωνος 69, Αθήνα 106 79, τηλ. 210 3615440, φάξ: 210 3610425, ιστοσ.: www.ant-sakkoulas.gr

 

 

 


 
 

Ημ/νία καταχώρησης: 02/11/2010



 


Λίστα νέων
 
e-Mail

Ψηφοφορία
Πρέπει να καταργηθεί η μονιμότητα των δημοσίων και δημοτικών υπαλλήλων;
Ναί, πρέπει να καταργηθεί
Όχι, δεν πρέπει να καταργηθεί
Δεν έχω γνώμη / αμφιβάλλω


design and development by web-dynamics.gr