Παρασκευή,  24 Νοεμβρίου, 2017


Αναζήτηση

Σύνδεσμοι

ΓΙΑΤΙ ΜΕ ΤΟ ΕΥΡΩ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΑΠΟ ΠΡΙΝ;
Οικονομία

 ΓΙΑΤΙ ΜΕ ΤΟ ΕΥΡΩ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΑΠΟ ΠΡΙΝ;

 

Πολλοί από εμάς αναρωτιούνται γιατί αφ’ότου μπήκε τό ευρώ στή ζωή μας φαίνονται όλα ξαφνικά νά έγιναν πιό ακριβά; Η σύντομη απάντηση είναι διότι πράγματι όλα έγιναν πιό ακριβά! Τό φαινόμενο δέν είναι μόνο Ελληνικό αλλά απαντάται στίς περισσότερες χώρες τής ευρωζώνης. Τό θέμα λοιπόν είναι γιατί συνέβη αυτό, καί άν μπορεί νά γίνει κάτι γιά νά αναστραφεί τό φαινόμενο όπου: ενώ ο πληθωρισμός εμφανίζεται νά είναι πολύ χαμηλός, οι πολίτες νοιώθουν τήν τσέπη τους πολύ κουμπωμένη καί ενώ τό Ακαθάριστο Εθνικό Προιόν αναπτύσσεται ετησίως μέ ρυθμό  περίπου 4% ο μέσος Έλληνας δέν νοιώθει χρόνο μέ τό χρόνο κατά 4% πλουσιότερος!

Οί λόγοι τής διαφαινόμενης αίσθησης ακρίβειας από τότε πού κυκλοφόρησε τό ευρώ σάν νόμισμα μπορούν νά διατυπωθούν εν συντομία ώς εξής:

1) Εξοικίωση τού αγοραστικού κοινού. Ο μέσος πολίτης δέν έχει ακόμη καταλάβει  πιά είναι η αγοραστική αξία ενός ευρώ. Αυτήν τήν μή εξοικίωση τού πολίτη τήν έχουν αντιληφθεί οί εταιρείες καί οί καταστηματάρχες καί επωφελούνται ανεβάζοντας τίς τιμές.
2) Εξομοίωση τών τιμών τού ίδιου προϊόντος σέ όλη τήν ευρωζώνη λόγω χρησιμοποίησης τού ιδίου νομίσματος. Αφού στίς δώδεκα χώρες τής ευρωζώνης χρησιμοποιείται τό ίδιο νόμισμα, είναι πιά πολύ πιό εύκολο στούς Έλληνες εμπόρους νά γνωρίζουν σέ τί τιμή πωλείται ένα προϊόν π.χ.στήν Γερμανία  ή στήν Γαλλία ή στήν Ιταλία.Οί τιμές όμως στίς περισσότερες χώρες τής ευρωζώνης είναι κατά πολύ υψηλότερες απ’ ότι στήν Ελλάδα καί έτσι οί παραγωγοί καί οί έμποροι στήν Έλλάδα τείνουν νά πουλήσουν τό προϊόν τους πρώτα σ’αυτές τίς αγορές όπου θά πιάσουν πολύ υψηλότερη τιμή (περίπου τήν διπλάσια) καί μόνο ό,τι δέν μπορούν νά πουλήσουν εκεί τό πωλούν στήν τοπική αγορά αλλά σέ τιμή πού νά προσομοιάζει στήν τιμή τής ξένης αγοράς. Η τάση αυτή ενισχύεται καί από τό γεγονός ότι δέν έχουν πιά απώλειες κατά τήν μετατροπή από δραχμές σέ ξενο νόμισμα καί τανάπαλιν. Γιά παράδειγμα, άν ένας Έλληνας παραγωγός φρούτων ή λαχανικών μπορεί νά πουλήσει τά εμπορεύματά του στήν Γερμανία ή στήν Ιταλία όπου οι τιμές είναι διπλάσιες, τότε γιατί νά τά πουλήση στήν Ελλάδα; Όσο καί άν είναι τό κόστος τών μεταφορικών δέν μπορεί νά καλύψει τήν διαφορά τιμής πού είναι περίπου 100%. Ο παραγωγός τού παραδείγματος θά πουλήση στήν Ελλάδα μόνο αφού εξαντλήση τά περιθώρια τών ξένων χωρών καί σέ τιμές πού νά «μοιάζουν» μέ τίς τιμές στίς ξένες χώρες (άς πούμε 50% επάνω αντί γιά 100% πού πιάνει στήν Γερμανία ή στήν Ιταλία).
3) Δυσκολία τού αγοραστικού κοινού νά συγκρίνει τίς τιμές. Γιά τό ίδιο προϊόν ή υπηρεσία ό μέσος αγοραστής έχει δυσκολία στό νά συγκρίνει μεταξύ τους τίς τιμές στίς διάφορες εταιρείες ή μαγαζιά αφού τό νόμισμα τού είναι κάτι σχετικά άγνωστο ακόμα καί τώρα. Έτσι αγοράζει υπηρεσίες ή προϊόντα χωρίς πολλές συγκρίσεις καί αυτό σημαίνει ότι αγοράζει όχι στήν χαμηλότερη τιμή πού θά μπορούσε νά βρεί.
4) Κεκαλυμμένες ή απροκάλυπτες συνεννοήσεις μεταξύ τών επιχειρήσεων καί εμπόρων πού πωλούν ομοειδή προϊόντα ή υπηρεσίες. Κατά παράβαση τού νόμου περί ανταγωνισμού, οί εταιρείες καί οί έμποροι συνεννοούνται μεταξύ τους καί καθορίζουν κατά περίπτωση καί κατά περιοχή σέ τί τιμή θά πουλήσουν τό τάδε προϊόν ή τήν δείνα υπηρεσία. Έτσι δημιουργούνται ουσιαστικά μονοπωλιακές ή ολιγοπωλιακές καταστάσεις, δέν λειτουργεί ό ανταγωνισμός, καί οί τιμές ανεβαίνουν. Είναι γνωστό από τήν οικονομική επιστήμη ότι μόνο ό ανταγωνισμός μεταξύ τών παραγωγών-εμπόρων μπορεί νά καθηλώνει τίς τιμές αλλά γιά νά λειτουργήσει ό ανταγωνισμός πρέπει πρώτα απ’ όλα νά μήν γίνονται συνεννοήσεις μεταξύ τών παραγωγών. Υπ’ όψιν ότι ο αντιμονοπωλιακός νόμος τιμωρεί πολύ αυστηρά τέτοιες συνεννοήσεις καί γι’ αυτό υπάρχει ή επιτροπή ανταγωνισμού πού τήν πληρώνουν όλοι οί φορολογούμενοι γιά νά παρακολουθεί τίς συνεννοήσεις καί νά προσάγει τούς υπεύθυνους στήν Δικαιοσύνη. Θά πρέπει εδώ νά τονισθεί ότι ή επιτροπή ανταγωνισμού έχει στήν διάθεσή της τίς μεθόδους καί τά μέσα γιά νά ξεσκεπάζει τίς συνεννοήσεις αλλά σάν μέρος τού ευρύτερου δημόσιου τομέα είναι ανίκανη ή αδιάφορη νά τό κάνει (χωρίς όμως νά είναι ανίκανη στό νά εισπράξη τούς μισθούς τών μελών της κάθε μήνα)!

Μετά από τήν παραπάνω σύντομη ανάλυση γεννιέται τό ερώτημα: Τί μπορεί νά γίνει εδώ καί τώρα ώστε νά σταματήσουν οί τιμές νά ανεβαίνουν;

Δύο πράγματα μπορούν νά γίνουν:

Σέ επίπεδο ιδιώτη-καταναλωτή νά παύσουμε νά αγοράζουμε αδιάκριτα προϊόντα καί υπηρεσίες καί νά αγοράζουμε μόνον τά απολύτως απαραίτητα. Νά σταματήσουμε νά είμαστε υπερκαταναλωτές σέ όποια υπηρεσία καί προϊόν βρίσκουμε μπροστά μας καί νά αγοράζουμε μόνο αυτές τίς υπηρεσίες καί τά προϊόντα πού πραγματικά μάς χρειάζονται.Νά θυμόμαστε ότι η ευτυχία δέν βρίσκεται στόν υπερκαταναλωτισμό καί ότι οί πραγματικές ανάγκες όλων μας είναι πολύ μικρότερες απ’ ότι νομίζουμε.

Σέ επίπεδο κυβέρνησης-κράτους αυτό πού πρέπει καί μπορεί νά γίνει άμεσα είναι απλώς νά κάνει τήν δουλειά γιά τήν οποία πληρώνεται η Επιτροπή Ανταγωνισμού! Νά κάνει αυτό πού κάνουν οί αντίστοιχες αρχές π.χ. στίς ΗΠΑ: Καταγράφουν κάθε μέρα, κάθε βδομάδα, κάθε μήνα τίς τιμές ομοειδών προϊόντων καί υπηρεσιών καί όταν δούν περίεργες συμπτώσεις προσάγουν τίς εταιρίες καί τούς εμπόρους στόν εισαγγελέα όπου συνήθως υπάρχει καταδίκη καί οί ποινές είναι αυστηρότατες (περιλαμβανομένης καί φυλάκισης γιά τούς διευθυντές εταιριών).

Πρωτού τελειώσουμε αυτήν τήν σύντομη εξέταση τού θέματος τού «αφανούς πληθωρισμού» πού μάς ήλθε μέ τό ευρώ καί πού όμως είναι ανύπαρκτος στίς στατιστικές τής κυβέρνησης θά δώσουμε μιά σύντομη εξήγηση τού γιατί αφού η Ελληνική οικονομία αναπτύσσεται τά τελευταία χρόνια μέ 4% ετησίως, ο καθένας από μάς δέν νοιώθει χρόνο μέ τόν χρόνο πλουσιώτερος κατά 4%;
Η εξήγηση βρίσκεται στόν τρόπο πού βγαίνει από τήν κυβέρνηση η ετήσια αύξηση τού Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος (ΑΕΠ). Αυτή βγαίνει σάν διαφορά τής αύξησης τών συνολικών εισοδημάτων όλων τών ιδιωτών καί εταιριών σέ ονομαστικές τιμές (τιμές πού περιλαμβάνουν καί τόν πληθωρισμό) μείον τόν πληθωρισμό. Γιά λόγους όμως Μάαστριχτ καί Βρυξελλών  η κυβέρνηση δίνει ποσοστό πληθωρισμού πολύ μικρότερο τού πραγματικού (ωραιοποιημένο γιά νά μήν μάς επιπλήξουν οί σοφοί καί αυστηροί εταίροι). Έτσι η διαφορά  «ονομαστική αύξηση εισοδημάτων» -  «ωραιοποιημένος πληθωρισμός» είναι άσχετη μέ τήν διαφορά «ονομαστική αύξηση εισοδημάτων» - «πραγματικός πληθωρισμός».
Παράδειγμα: Άς πούμε ότι γιά πέρυσι είχαμε: «ονομαστική αύξηση εισοδημάτων»=7%, «πραγματικός πληθωρισμός»=6,5%,  «ωραιοποιημένος πληθωρισμός»=3% τότε έχουμε:
Κυβερνητική εκδοχή: Αύξηση τού ΑΕΠ: 7%-3%=4%
Αληθινή εκδοχή: Αύξηση τού ΑΕΠ: 7%-6,5%=0,5%!!Αυτό τό τελευταίο 0,5% είναι πού νοιώθουμε όλοι στήν τσέπη μας ενώ τό 4% είναι αυτό πού νοιώθουν στήν φαντασία τους οί κυβερνητικοί εκπρόσωποι τύπου. Τό ευτύχημα γιά τόν απλό πoλίτη είναι ότι αυτή η διαφορά μεταξύ φαντασίας καί πραγματικότητας φαίνεται καμμιά φορά στίς κάλπες!

Μανώλης Στειακάκης (www.kede.gr)

 

Σημείωση: Ο Μανώλης Στειακάκης είναι συγγραφέας  τού βιβλίου: «Τά Υπέρ καί τά κατά τής ΕΕ καί τής Ο.Ν.Ε.», Αθήνα 2005, ISBN: 960-15-1318-3, Εκδόσεις Αντ. Ν. Σάκκουλα, Σόλωνος 69, Αθήνα 106 79, τηλ. 210 3615440, φάξ: 210 3610425, ιστοσ.: www.ant-sakkoulas.gr   
 

 

 

 

Ημ/νία καταχώρησης: 22/11/2007



 


Λίστα νέων
 
e-Mail

Ψηφοφορία
Πρέπει να καταργηθεί η μονιμότητα των δημοσίων και δημοτικών υπαλλήλων;
Ναί, πρέπει να καταργηθεί
Όχι, δεν πρέπει να καταργηθεί
Δεν έχω γνώμη / αμφιβάλλω


design and development by web-dynamics.gr